2018-11-23_Jan_Kropf_

Voorwoord ACOM Journaal september 2022

Op 27 augustus jl. werden we geconfronteerd met de mededeling dat drie Nederlandse militairen gewond waren geraakt bij een schietpartij in Indianapolis. Het ging daarbij om militairen van het Korps Commandotroepen en de daarbij behorende ondersteuning.

De Nederlandse militairen zijn in de Verenigde Staten op oefening in een nagemaakt dorp, waar ze in speciale private schiethuizen trainen die we in die vorm in Nederland niet hebben. De schietpartij vond overigens plaats voor het hotel van de militairen en niet tijdens de training.

Op 29 augustus werd bekend gemaakt dat een van de gewonden, de 26-jarige korporaal der eerste klasse Simmie Poetsema, de schietpartij niet had overleefd. Hij is in het ziekenhuis, in het bijzijn van zijn naasten, overleden. Simmie en de twee gewonde militairen bleken, volgens de media, het slachtoffer te zijn van een groepje amokmakers en zijn in die zin slachtoffer van zinloos geweld.

Een gelauwerde militair die het leven laat is altijd diep triest, maar op deze wijze is daadwerkelijk niet te bevatten. Ik wens dan ook oprecht alle familie, naasten, vrienden en collegae van Simmie alle sterkte toe om dit immense verlies een plekje te geven. Daarnaast wens ik uiteraard de twee gewonde collegae een voorspoedig en volledig herstel van hun verwondingen toe.

Veel mensen dachten dat het voor uw onderhandelaar en ondergetekende veel rustiger zou worden na het SOD van 8 juli jl. waarin de sociale partners in de sector Defensie een arbeidsvoorwaardenakkoord mochten ondertekenen nadat de achterbannen van alle bonden daarmee hadden ingestemd. Niets is echter minder waar. Het reguliere overleg is recentelijk weer in volle omvang begonnen en daar hoort ook het uitwerken van de afspraken uit het voornoemde AV-akkoord bij.

Ook hebben heel veel mensen nog allerlei vragen over wat het AV-akkoord nu precies inhoudt en wat ze daar persoonlijk van gaan meekrijgen. Terechte vragen en als leden vragen hebben proberen we die altijd zo eerlijk mogelijk te beantwoorden. En let wel, een zo eerlijk mogelijk antwoord is niet altijd het gewenste antwoord.

Overigens is het inhalen van het achterstallige overleg al een enorme opgave en daar komen uiteraard ook weer nieuwe zaken bij. Bovendien hebben we, op basis van het afgesloten AV-akkoord, ook nog € 46 miljoen te verdelen bij de toelages. Ook daarover zullen vast nog de nodige discussies gevoerd moeten worden. En dan heb ik ook nog een ‘droom’: wat zou het toch mooi zijn als we de ledenraadpleging voor het volgende AV-onderhandelaarsresultaat, rond de zomer van 2023 kunnen houden. Daardoor zouden we geen dingen meer met terugwerkende kracht hoeven doen en zou iedereen gewoon ruim op tijd weten wat er gaat veranderen.

Overigens moge het ook duidelijk zijn dat de miljarden die extra aan de begroting van Defensie worden toegevoegd het nodige van onze tijd en flexibiliteit zullen vragen. Defensie stond al niet stil op het gebied van reorganisaties maar met de wetenschap van nu zou dat weleens de stilte voor de storm kunnen zijn. En dat is goed en noodzakelijk want Defensie kampt nu al met grote tekorten en is niet in staat om alle drie de grondwettelijk hoofdtaken van de krijgsmacht uit te voeren. Om dat te verbeteren zal er niet alleen gereorganiseerd moeten worden maar zal er ook goed gekeken moeten worden of de huidige regelgeving nog wel passend is voor de Defensieorganisatie van de toekomst. Als we blijven doen wat we deden dan houden we wat we hadden; en dat is bij lange na niet goed genoeg.

Elders in dit nummer kunt u een stukje lezen over een werkbezoek aan Sliač. De CDS, generaal Onno Eichelsheim (die we voor dit nummer ook geïnterviewd hebben), had de voorzitters van de bonden uitgenodigd en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.

Overigens zijn zowel uw onderhandelaar als ikzelf ‘dol op werkbezoeken’. Als u het leuk zou vinden als we ook bij u op locatie langs komen geef dat dan even door via info@acom.nl en dan zullen we bezien wat de mogelijkheden zijn.

Voorwooord ACOM Journaal juli 2022

De afgelopen maand gebeurde er weer van alles. Hoogtepunten en dieptepunten op alle fronten. Over het front in Oekraïne wil ik in deze editie maar eens niet reppen, en ook andere dieptepunten zal ik niet memoreren. Ik beperk mij in dit voorwoord dan ook tot het aanhalen van een aantal zaken die ik onder hoogtepunten wil scharen.

Wat mij betreft is het grootste hoogtepunt het arbeidsvoorwaardenakkoord voor Defensie. Op dit moment is net duidelijk geworden dat het dat immers is: een arbeidsvoorwaardenakkoord. Elders in dit ACOM Journaal leest u daar meer over maar ik wil wel graag aangeven waarom ik dit als een hoogtepunt zie. De laatste jaren, en misschien wel decennia was er, als het al tot een akkoord kwam, altijd veel ongenoegen en was er een relatief kleine meerderheid positief over het bereikte resultaat.

Bij dit resultaat was er sprake van een ‘Noord-Koreaanse’ stemmingsuitslag onder onze leden. De overgrote meerderheid van de uitgebrachte stemmen (ca. 90%) gaf aan in te stemmen met het bereikte resultaat. Iedereen die werkzaam is binnen Defensie verdient na 1 januari 2023 minimaal 8,5% meer dan voor dit akkoord. Door de invoering van het nieuwe loongebouw voor militairen kan dat voor sommige (groepen van) militairen wel eens oplopen tot een veelvoud daarvan. En dat is niet meer dan terecht, jonge militairen die een basisloon hadden (bij 38 uur per week) dat onder het basisloon van een ‘hamburgerflipper’ van ‘McDonald’s’ lag (bij 36 uur per week), is simpelweg onacceptabel.

Ook het sneller groeien in de salarissen en het gegeven dat er in de lagere rangen echt een inhaalslag is gemaakt geven mij energie, - en blijkbaar de leden ook. Daarmee wil ik overigens niets afdoen aan de overige elementen uit het akkoord en ik besef terdege dat er ook mensen zijn die vinden dat er nog bepaalde zaken geregeld moeten worden of dat ze benadeeld zijn. Voor dat laatste is er een BCO arbeidsvoorwaarden en voor het eerste constateer ik dat er geen kok is die kan koken naar alle monden, maar een uitkomst waarbij ca. 90% van de leden heeft ingestemd en slechts een kleine 5% tegen heeft gestemd, zegt volgens mij genoeg. De gemaakte opmerkingen nemen we mee in de gesprekken voor de volgende ronde.

Een tweede hoogtepunt dat ik zou willen noemen heeft te maken met de vaststelling dat Defensie niet alleen (samen met ons en de zusterorganisaties) heeft willen doorpakken voor wast betreftg het verbeteren van de arbeidsvoorwaarden maar dat ook doet op het gebied van materieel en materiaal. En laten we wel zijn: ook dat is broodnodig. Men hoeft geen rocket scientist te zijn om te beseffen dat er meer vraag is naar defensie-specifiek materieel en materiaal dan voorheen en dat daardoor de levertijden en de prijzen oplopen. Doorpakken is daar dan ook essentieel.

En last but not least, we hebben weer een fysieke Veteranendag gehad. Een mooie indrukwekkende dag, niet in de laatste plaats omdat er aan een serieus aantal vaandels een cravate werd gehangen. In alle opzichten een zeer indrukwekkende ceremonie. Mooi en indrukwekkend in de Koninklijke Schouwburg; mooi en indrukwekkend op de pontons op de Hofvijver bij het Binnenhof; mooi en indrukwekkend tijdens het defilé maar ook, en misschien wel vooral, mooi en indrukwekkend om te zien hoe de eenheid en het onderlinge respect was op het Malieveld tijdens de manifestatie.

Het enige puntje van kritiek dat ik daar hoorde was de lengte van de rijen voor de catering. De stembanden moesten immers ook gesmeerd en gekoeld worden tijdens de uitwisseling van verhalen en de vele goede gesprekken. Ook een Veteranendag is immers een soort grote reünie waarbij men de kameraden van weleer weer treft maar ook andere veteranen kan ontmoeten die toch, op de een of andere manier, ‘een van ons zijn’. En zoals het hoort onder veteranen: respectvol. Ik hoop dat we in de toekomst mogen meemaken dat de veteranen het hele jaar door het respect en de waardering mogen ervaren die we op die ene, mooie en waardevolle dag in het jaar wel voor ze kunnen tonen. Voor nu rest me nog eenieder die een verlof gegund is, een goed verlof toe te wensen. Maar bovenal, blijf gezond en strijdbaar

Voorwoord ACOM Journaal Juni 2022

Voor u ligt een extra dikke editie van ACOM Journaal. Bij het “maximaal haalbare resultaat binnen de AVW-ruimte van Defensie” hebben we een speciale AVW-editie uitgebracht en dat werd door veel mensen, zowel leden als niet-leden van de ACOM, enorm gewaardeerd.

Aangezien het deze keer samenviel met het ter persé gaan van het reguliere ACOM Journaal is het dus een extra dikke editie geworden. Zowel digitaal als in drukversie. En zoals altijd ook op vele locaties in het land te vinden. Ik hoop oprecht dat dit nummer vele vragen aangaande het AVW-onderhandelingsresultaat zal beantwoorden.

Desondanks ben ik er ook van overtuigd dat het minstens net zoveel vragen zal oproepen. Ik heb al vele tientallen, misschien wel honderden leden gesproken om vragen te beantwoorden en onduidelijkheden weg te nemen. Dat zal ik ook tot 7 juli blijven doen. Ook zullen zowel Stefan Hop, onze onderhandelaar, als ikzelf het land ingaan om e.e.a. uit te leggen. Deels samen met de andere vakbonden binnen Defensie en vertegenwoordigers van Defensie, deels als ACOM. U heeft immers recht op uitleg en op antwoorden op uw vragen. Ik roep u dan ook op om een van deze bijeenkomsten bij te wonen, naar de uitleg te luisteren en vragen te stellen. Het gaat immers om uw CAO, - niet om die van mij.

Ik ben er van overtuigd dat er een mooi totaalpakket voorligt en sta daar ook achter. Sterker nog, zoals u kunt lezen in dit nummer heeft het Bondsbestuur van de ACOM besloten dit onderhandelingsresultaat met een positief advies aan u voor te leggen. En dat doet het bestuur niet zomaar. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat dit een goed totaalpakket is, - goed voor het personeel én goed voor Defensie.

Of u dat ook vindt kunt u vanaf nu laten weten. U leest elders in deze editie waar u dit kunt doen, en ik roep u dan ook op om hier gebruik van te maken. Elke stem telt en bij de ACOM zijn het op die manier de leden die bepalen of dit onderhandelingsresultaat een akkoord gaat worden. En of u nu voor of tegen bent, maak vooral gebruik van uw stemrecht. De uitkomst is echt geen vanzelfsprekendheid.

Het is echter niet alleen het onderhandelingsresultaat arbeidsvoorwaarden dat mij inzake Defensie vrolijk stemt. Ook voor andere zaken is immers veel extra (structureel) geld beschikbaar; waarbij de reden daarvoor mij nog steeds droevig stemt. Ik leef oprecht mee met alle mensen die direct of indirect slachtoffer zijn van de Russische invasie in de Oekraïne.
Door deze feiten werd de “BV Nederland” echter wel met de neus op de feiten gedrukt en werd duidelijk dat vrede en veiligheid nooit vanzelfsprekend en zeker niet gratis zijn. Dat biedt voor Defensie dan ook perspectief. Perspectief op meer materiaal, materieel en personeel. Perspectief om te groeien; al zou het niet in omvang zijn dan toch zeker in slagvaardigheid en doorzettingsvermogen.

En last but not least, is het deze maand weer Veteranendag. Zaterdag 25 juni is het zover. Eindelijk weer fysiek bijeen om de veteranen te eren. Het respect bieden dat de veteranen verdienen, eigenlijke elke dag, maar op deze dag tonen we dat ook. Voor het eerst na de coronapandemie weer groots opgezet in het ‘Haagse’.
Iets groots waar we ook best trots op mogen zijn, maar toch zijn we er wat dat betreft nog lang niet en zijn er nog veel veteranenzaken die we als Nederland beter kunnen doen of beter kunnen regelen. Maar voor nu verheug ik mij oprecht op Veteranendag 2022, en met mij vele anderen.

Stay safe.

Voorwoord ACOM Journaal mei 2022

Ik schrijf dit voorwoord op 4 mei, de dag waarop we de gevallenen herdenken en de dag voor de dag waarop we onze vrijheid vieren.

Dit jaar vieren we 77 jaar vrijheid, en door de ontwikkelingen in Oekraïne wordt nog maar eens benadrukt dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en in een fractie van een seconde veranderd kan zijn. Maar elk jaar zijn dit voor mij, en welllicht velen van u, toch al dagen met mixed emotions.

Ik probeer mij te verplaatsen in de mensen die voor ons aller vrijheid het hoogste offer hebben gebracht en hun naasten. Dat roept bij mij altijd een enorm gevoel van waardering en respect op, - maar ook dankbaarheid. En dan kan ik mij nog steeds niet indenken hoe intens die periode en omstandigheden geweest zijn en voor welke onmogelijke keuze(s) die mensen gestaan hebben.

Vervolgens gaan die momenten van herdenken en bezinning over naar een moment van vreugde als we onze vrijheid vieren. Zelfs nu, terwijl vele miljoenen mensen op een afstand die in een dag met de auto te overbruggen is, geconfronteerd worden met een grote en niets respecterende agressor. Voor zover dat voor mij te volgen is verbaas ik mij dagelijks over de strijdvaardigheid en het voortzettingsvermogen van de Oekraïners en de weerstand die ze lijken te bieden aan de grote agressor.

Met ‘zover-dat-voor-mij-te-volgen-is’ doel ik overigens op de betrouwbaarheid van de beschikbare informatie en de grote mate van desinformatie dienaangaande. Het is in ieder geval overduidelijk dat miljoenen mensen zich in een erbarmelijke situatie bevinden en de kans dat dit snel veel beter zal worden is erg klein. Vele doden en gewonden; grote delen van het land liggen in puin. Áls er weer (een vorm van) vrede komt zal het nog vele decennia duren om het land weer op te bouwen en de economie te herstellen.

Overigens is nu ook al duidelijk dat de gevolgen van de daden van deze grote agressor impact hebben op de gehele wereld. Dus ook op ons als Nederlanders in het algemeen en op u als medewerker van Defensie in het bijzonder. De inflatie schiet de lucht in, er komen steeds meer lege schappen in de winkels en op zaken die we normaliter vrijwel direct konden kopen zitten ineens lange levertijden en soms zelfs een leveringsstop.

En dan valt het op het moment voor ons wellicht nog wel mee. Ik moet er dan ook niet aan denken wat er de komende jaren gaat gebeuren als we bezien hoeveel graan er bijvoorbeeld uit Oekraïne (en Rusland) kwam en wat voor effect het terugvallen van die leveringen de komende jaren gaat hebben op de ontwikkelingslanden.

Daarnaast is iedereen er ineens van overtuigd dat de NAVO van groot belang is en dat er serieus meer geld naar de begroting van Defensie dient te gaan. Ik kan mij niet indenken dat de grote agressor dit laatste zo beoogd had. De NAVO sterker verenigd dan ooit, de Defensiebudgetten van de aangesloten landen gaan serieus omhoog en Oekraïne krijgt tot op de dag van vandaag (steeds zwaardere) wapens geleverd om het land te verdedigen.

Maar met geld alleen voor Defensie zijn de landen er nog niet. Allereerst is het evident dat er wapens en munitie geleverd worden aan Oekraïne die vaak niet zomaar gemist kunnen worden – dat zal moeten worden aangevuld. Daarnaast zal door de toegenomen budgetten wereldwijd de vraag naar militair materieel en materiaal, wapens en munitie sterk toenemen terwijl de capaciteit om dat te leveren niet zomaar kan worden uitgebreid. En let wel, ook daarvoor zijn schaarse middelen nodig; om over personeel nog maar niet te beginnen. En dat maakt het cirkeltje weer rond.

Ook onze defensie heeft grote tekorten en we zien de budgetten toenemen. Terug bij de alom bekende frase: Het Defensiepersoneel heeft recht op een (kwalitatief) voldoende gevulde organisatie met voldoende materiaal en materieel, voldoende opleidingen en oefendagen en een arbeidsvoorwaardenpakket waar respect en waardering uit spreekt om waar dan ook ter wereld de opdracht uit te kunnen voeren die de politiek aan de krijgsmacht geeft.

Voorwoord ACOM Journaal april 2022

Iedereen merkt op dit moment de gevolgen van de schandalige inval van Rusland in Oekraïne. Als we dichtbij, in eigen land, kijken schieten de prijzen omhoog en is er ineens schaarste aan allerlei producten.

Mensen die het al moeilijk hadden om de eindjes aan elkaar te knopen krijgen het met de dag moeilijker. Maar de echte pijn zit uiteraard in de Oekraïne. Hele steden en gebieden worden plat gebombardeerd of op een andere wijze vernietigd. We kennen allemaal inmiddels de beelden waaruit men op zou kunnen maken dat er ook stelselmatig oorlogsmisdrijven worden gepleegd. Hele gezinnen worden gedood aangetroffen.

Mijn gedachten gaan dan ook bovenal uit naar de Oekraïners die zo zwaar en onterecht getroffen worden. Dit is maar weer eens een bewijs dat een oorlog alleen maar slachtoffers en verliezers kent, en nooit winnaars. Want ook aan de Russische zijde zullen de verliezen groot zijn. (Jonge) mensen die sneuvelen en gezinnen die hun familieleden niet terug zien keren vanuit Oekraïne. Veelal militairen die niet eens wisten waar ze heen zouden gaan of waar ze voor zouden moeten strijden.

Waar dit alles ons de komende tijd zal brengen zal ook de tijd moeten leren. Het minst ongunstige scenario zou inhouden dat er een vorm van “vrede” gaat komen maar ook dan zullen de gevolgen nog vele jaren doordreunen. Het zal nog vele jaren duren voor Oekraïne herbouwd is en dat zal onnoemelijk veel geld gaan kosten. Daarnaast zullen de exportproducten uit Oekraïne niet ineens weer in voldoende mate op de markt komen met alle prijs- en voorraad effecten van dien. Dat laatste heeft voor de arme(re) landen vermoedelijk nog veel grotere gevolgen dan voor ons “rijke Nederland”. En let wel, dat is dan, naar mijn mening, het meest positieve scenario. Bij de andere scenario’s wil ik nog niet eens stilstaan.

Als we dichter bij huis kijken vallen meerdere zaken op. Allereerst uiteraard dat iedereen ineens beseft dat we nog steeds te weinig hadden begroot voor Defensie. Toch een beetje het gevoel van een huiseigenaar die de brandverzekering wil verbeteren terwijl het huis al in de brand staat. Maar goed, er komt vermoedelijk dus (weer) meer geld beschikbaar voor Defensie.

Extra geld ten opzichte van het laatste regeerakkoord en wellicht dat daardoor eindelijk de beloofde 2% van het BBP in 2024 gehaald gaat worden. Triest gevolg van de inval van Rusland in Oekraïne. Daarbij wijs ik ook nog maar eens op het gegeven dat die 2% de afspraak was vóór deze invasie, en dat in de Defensievisie 2035 al duidelijk was gemaakt dat dit veel te weinig was. Ik wens de politici dan ook veel wijsheid toe bij het nemen van de besluiten dienaangaande. Men komt immers overal geld te kort en het wordt er daardoor allemaal niet eenvoudiger op.

Iets heel anders, elders in dit nummer van ACOM Journaal leest u nogmaals een artikel over de verkiezingen voor het Verantwoordingsorgaan van het ABP. In die verkiezingen kunt u, voor de groep waar u deel van uit maakt (deelnemers, inclusief UGM-ers of gepensioneerden) uw stem uitbrengen. Ik roep u ook op om dat s.v.p. te doen.

Maak gebruik van uw stem(recht) en stem bij voorkeur op één van de ACOM-kandidaten. Zijn zullen zich maximaal inzetten om uw belangen te behartigen en hoewel het uiteraard gaat om de belangen van álle mensen die aangesloten zijn bij het ABP, is het goed als er mensen in het Verantwoordingsorgaan zitten die specifieke kennis van en ervaring met de militaire pensioenen hebben.

Voor nu wens ik u alle goeds en veel sterkte en wijsheid in de komende periode.